fbpx

Navigate / search

De noodzaak van dromen

Gisteren had ik een volle zaal bij de workshop ‘Veggie’ Ondernemen tijdens de VeggieWorld in de Jaarbeurs. (Geen idee hoeveel mensen dan, maar mijn 60 Business Model Canvas sheets waren allemaal op terwijl ik niet genoeg bij me had). Ervan uitgaande dat mijn workshop door grotendeels start-ups gevolgd wordt kregen mijn gedachten vleugeltjes en werden het al snel levendige dromen:

Stel je voor dat al die lege grote winkelpanden die nu in iedere Nederlandse stad een troosteloze aanblik geven gevuld wordt met start-ups: Flexwerkplekken, broedplaatsen voor sociale vernieuwingen, nieuwetijdse kinderopvangen en kleinschalige scholen waar de kids geïnspireerd worden door het leven inplaats van de plaatjes op hun computer of in hun boek. Daartussen kleine mensvriendelijke winkeltjeswaar je in een zomer geen winterjas hoeft te dragen. Met eerlijke spullen die we ècht nodig hebben. Dier-, mens- en milieuvriendelijk allemaal natuurlijk. De keukens en zalen van La Place worden om toerbeurt bediend door kleinschalige catering bedrijven die, met behulp van horeca studenten, ons allemaal lekkere en volwaardige maaltijden serveren. Healthcentra en yogascholen worden afgewisseld met kleinschalige supermarkten of nog leuker: de groenteboer, de vegetarisch slager, een bakker en een kruidenier. Etc. etc.

Het is een droom, maar in dezelfde autorit terug naar huis bedacht ik me ook hoe het 15 jaar geleden was in Nederland als we het over een vegan lifestyle hebben: Ik mocht mijn creativiteit gebruiken om tofu, peulvruchten en seitan lekker te maken. Die ene keer dat ik uit eten ging was ik al blij dat ik mijn eigen tofu mee mocht nemen die de kok dan voor me bereidde. (lang niet zo lekker als ik zelf deed). In de vegetarische restaurants werd de zuivel en het ei weg gelaten en daar mocht je het als vegan mee doen. Lunch: altijd zelf mijn brood meenemen, want zelfs bij de supermarkt was er alleen een appel of een zakje chips te krijgen. Mensen keken me raar aan als ik vertelde dat ik alleen planten at. Een geluk dat ik er altijd gezond uit heb gezien, want anders werd er zelfs niet naar mijn argumenten geluisterd. Toen droomde ik ook. Ik droomde dat er in iedere stad in Nederland één gelegenheid was waar ik met een gerust hart uit eten kon gaan. Ik maakte er, samen met mijn toenmalige partner, zelf een begin aan door een restaurant te beginnen. Veel geleerd en veel geld verloren.

Wat ik zoal geleerd heb is dat dromen een eigen leven gaan leiden. In de positieve zin dan. Een beetje zo: Ze ontmoeten (delen van) andere dromen en worden zo steeds sterker. De eigenaren van die dromen ontmoeten elkaar, ‘toevalligerwijze’ of op een georganiseerde manier. Ze voelen zich gesterkt, werken (een deel van) hun droom uit. En als ze dan geen stappen overslaan dan hebben ze succes. Inspireren ze weer andere mensen die ook weer een droom uitwerken, die op hun beurt weer mensen inspireren etc. etc.

Creatiespiraal

Over de stappen die nodig zijn om (een deel van) je droom te verwezenlijken: het gaat over een natuurlijk proces dat je ook in de natuur terugziet. Zie het plaatje. Het idee erachter is oeroud en terug te voeren naar de Tao, de Noord-Amerikaanse Indianenstammen, de Veda’s en vast nog meer culturen die ik wat minder bestudeerd heb. Marinus Knoope heeft er een handzaam boekje over geschreven die helemaal bij onze cultuur past. Het heet ‘De Creatiespiraal’. Ik zou zeggen… schaf het aan en doe er je voordeel mee. In een volgende blog zal ik meer vertellen over de creatiespiraal en de natuurlijke manier van creëren.

Na mijn restaurantervaring ben ik niet gestopt met dromen. Allereerst… nog meer mensen hadden dezelfde droom en ik kan nu bijna overal terecht als ik als vegan trek heb. En… ik heb één van mijn andere dromen verwezenlijkt: Een mooie lap grond waar ik samen met mijn lieverd zelfvoorzienend op kan leven. Dat laatste, zelfvoorzienend leven, is een pad. Een kwestie van blijven dromen en stappen nemen. Maar met de verwezenlijking van het begin van mijn droom ben ik meer dan tevreden. Hierland heet ons land waar we gelukkig zijn.

Zo zie je waarom ik deze titel gekozen heb voor mijn blog. Tenslotte veranderd er niets als je je dromen niet toelaat. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jouw dromen. Deel ze gerust met mij.

Leave a comment

name*

email* (not published)

website