fbpx

Navigate / search

In mijn lijf met lantarenpalen tellen

2015-04-14 11.36.06

Zoals mijn moeder aan de wieg stond van mijn yoga beoefening heeft mijn vader ervoor gezorgd dat ik nog steeds hardloop. Ik was als tiener niet tevreden met mijn lichaam en begon al vroeg met hardlopen. Samen met de hond. Op een eerste kerstdag ergens in mijn tienerjaren heb ik bijna de hele familie verontrust door ergens midden in het kerstdiner weer op te duiken na uren lekker door de sneeuw te rennen samen met mijn hond. Alleen mijn vader ontving mij hartelijk lachend met de woorden: ‘Had dan gezegd waar je heen ging, dan was ik met je mee gelopen.’

Waarschijnlijk was dit de aanzet van zijn eigen hardloop beoefening. Al snel vond ik een boek in huis over het thema. En geïnteresseerd als ik hierin was keek ik er af en toe in. Ik begreep al snel dat mijn vader hardliep om zijn hoofd leeg te maken. Het was een soort meditatieve oefening. Het verband met mijn eigen hoofd legde ik toen nog niet. Al weet ik nu dat het voor mij ook zo werkte. In het boek vond ik diverse interval oefeningen. Hiervoor telde ik lantarenpalen in de diverse snelheden. Mijn plezier in hardlopen kreeg hierdoor een flinke boost. Mijn prestaties en condities verbeterden snel door deze simpele oefeningen die mij bewust maakten van mijn loopstijl en mijn lijf.

Hier dacht ik weer aan toen ik tijdens het hardlopen erdoorheen zat. Ik zat niet in mijn hara, mijn buik, maar was verdwaald in mijn gedachten. Het gevolg: Ik kwam de helling niet op en mijn hond luisterde niet meer. Ik ging terug naar mijn ademhaling . Het ritme hiervan, het aantal stappen in een inademing, het aantal stappen in een uitademing. De weg die mijn adem door mijn lijf voerde. Diep in mijn hara. Meteen zakte mijn aandacht in mijn hara (mijn buik), verdiepte mijn ademhaling, liep ik gemakkelijker en… de hond luisterde weer. Mijn laatste gedachtenflits was het boek van papa. Daarna voelde ik de eenheid in mijn lijf en alles om mij heen. Puur geluk. Ik was weer aangekomen in het moment.

Probeer het zelf maar eens. Je kunt zo ook je ademhaling verdiepen. Net als bij een wandeling begin je stap voor stap. Begin daarom in rust. Zittend of staand. Je telt dan gewoon. Als je hier hulp bij wenst tel je seconden of de tikken van een metronoom:

  • Leg je handen op je buik onder je navel en adem hiernaar toe. Voel je ademhaling onder je handen.
  • Noteer een poos hoeveel tellen een inademing duurt en hoeveel tellen er in je uitademing zitten.
  • Verdiep nu eerst je ademhaling door een extra tel uit te ademen. Hou ook je adem een tel of langer vast tussen de in- en uitademingen. Je uitademing wordt zo langer waardoor je de zuurstof aanvoer in je lichaam vergroot.
  • Ga verder en verdiep nu zowel je inademing als je uitademing door weer een tel meer in en uit te ademen.

Uiteraard dat alles zonder je tellen te versnellen. Als je duizelig wordt ga je terug naar je natuurlijke ademritme en volg je deze een poos. Dit is al helend en brengt je in iedere situatie weer terug bij jezelf. Of je nu in de file zit, in een saaie vergadering of in de rij bij de kassa.

Na verloop van tijd kun je deze oefening ook wandelend en later hardlopend uitvoeren.

 

P.S. Over de hond: Als ik afwezig ben, in mijn gedachten verdwaald, dan is dat van invloed op de relatie die met mensen en dieren om mij heen. Volwassen mensen zullen mij minder opvallend spiegelen. Dieren en kinderen des te meer. Ze luisteren bijvoorbeeld niet meer of laten onverwachte dingen gebeuren. Onderzoek maar eens of dit ook voor jou zo werkt 😉

P.S. Over hara: Je hara is je buik. En twee van jouw duimen onder jouw navel in het midden tussen je buik en je rug vindt je jouw krachtcentrum. Het bewegen vanuit dit punt maakt dat je gemakkelijker beweegt, meer vanuit jezelf, lichter, zonder moeite. Bijvoorbeeld, ik kan zo 30 kilometer wandelen of de heuvel oplopen, of de hond bewegen bij mij terug te komen. Een andere keer meer over je hara en dit punt. Beloofd!

Leave a comment

name*

email* (not published)

website