fbpx

Navigate / search

Spijt van je loopbaankeuze?

Nederlanders maken veel foute carrièrekeuzes. Maar liefst 50 procent van de Nederlanders zou nu iets totaal anders kiezen, wanneer zij hun carrière over konden doen. Dit terwijl de meeste werknemers zich wel gewaardeerd voelen door hun werkgever en hun baan gemiddeld een 7,2 geven. Kopt een artikel op http://www.intermediairpw.nl/artikel/vakinformatie/282581/helft-nederlanders-heeft-spijt-van-carrire.html. Het betreffende onderzoek, van Intelligence Group en JobTrack.nl, verteld verder dat de meeste mensen hier na 10 á 15 jaar achter komen. Vreselijk lijkt me dat zeg. Je hebt een studiekeuze gemaakt en vindt er na 10 jaar helemaal niets meer aan. Maar wacht eens even… Is het niet zo dat je jezelf in die jaren gewoon blijft ontwikkelen? Mijn studies: Social academie, psychologie (nooit weg), opleiding creatief docent, massagetherapeut en mijn middenstandsdiploma. Hebben deze mijn loopbaan bepaald? NEE. Na mijn middenstandsdiploma en de sociale academie heb ik geboerd in Italië, ben ik bij mijn terugkeer in Nederland activiteitenbegeleidster geweest (ongediplomeerd) totdat ik toch maar weer voor mezelf begon. Ondanks de opleidingen die ik in de tussentijd afgerond heb.

Ik wil maar zeggen. De mens die zich nu manifesteert naar de buitenwereld als Caroline Ligtenberg is tot stand gekomen door een opeenstapeling van ervaringen meer nog dan door haar opleidingen (die ze in de meeste gevallen niet afgemaakt heeft). En sterker nog. Mijn ervaring is dat dit bij veel mensen het geval is. Je kiest een opleiding, maar de werkervaring is bepalend. Zo ken ik mensen die een universitaire opleiding Franse taal- en letterkunde hebben afgerond die een uitstekende commerciële accountmanager is. Of mensen met een bedrijfskundige opleiding die toch voor een carrière voor de klas hebben gekozen. Of wat denk je van een juriste die schoonheidsspecialiste wordt? Etc. etc. Ooit vroeg ik in een zaal aan mijn 40 luisteraars van middelbare leeftijd: ‘wie doet er nog waar hij voor is opgeleid?’ Er gingen maar drie vingers omhoog. Echt waar!

Wat is spijt dan in die zin? Heeft iemand dan niet door dat je verder leeft na je opleiding? Of worden de mensen te vaak beoordeeld naar hun verleden? Beiden denk ik. Het is een kip-ei verhaal en dat houden we samen met ons allen in stand. Wij mensen hebben het nodig om te categoriseren. Anders begrijpen we er niks meer van en komt ons hele leven (ik bedoel beeld wat we van het leven hebben) in de war. Het bizarre is dat we op deze manier ook veel mooie ervaringen mislopen. Bijvoorbeeld nieuwe kansen die buiten onze categorieën vallen of de zonsondergang in de file op de A12 als je daar toch stil staat. Of, beter nog, in de trein de langs die file op de A12 rijdt. Maar om in mijn vakgebied te blijven ook geweldige collega’s die misschien niet in je categorie passen maar wel heel bijzondere kwaliteiten hebben. Of de extra levenservaring die een kandidaat van 50 met zich meeneemt. Of een extra doelgroep voor je product of dienst omdat je een communicatiemedewerker met een etnische achtergrond misloopt. Noem het maar op.  Zo kun je dus als werkgever weer spijt krijgen van je keuze. En zo is het cirkeltje rond. Wil je uit dit cirkeltje breken? Volg dan eens naar lezing om je beeld te veranderen op bijvoorbeeld mensen die het stempeltje ‘autist’ hebben gekregen: http://www.jeugdzorgvuldig.nl/lezingen.htm. Of ga een gesprek aan met die kennis die flink over de tong is gegaan vanwege diens rigoureuze keuze om zijn goed betaalde vaste baan op te zeggen om een echt ambacht te kiezen. Ga eens echt de verbinding aan met de mens achter het beeld wat jouw hoofd gevormd heeft om je wereld netjes en ordelijk te maken zodat je daar alles terug kunt vinden. Wie weet hoe je geïnspireerd raakt.

Leave a comment

name*

email* (not published)

website